“In de dans van ouder en kind, waar emoties en hechting elkaar raken, ligt de ware kunst niet in het nooit struikelen, maar in het steeds weer vinden van de weg terug naar elkaar.
De Uitdagingen van het Ouderschap
Zelf ben ik ouder, niet meer van pubers, maar van jongvolwassenen. Ik voel de onmacht van deze ouders, de angst dat ze geen verbinding kunnen maken met hun kind, en het verdriet bij het besef dat hun gedrag niet overbrengt wat ze werkelijk voor hun kind wensen.
Terugdenkend aan mijn kinderen, voel ik wat deze ouders doormaken. Gelukkig heb ik geleerd hoe we in verbinding kunnen komen en blijven, en hoe belangrijk het is om te kunnen repareren en herstellen. Door de jaren heen ben ik beter geworden in het beheersen en reguleren van mijn eigen angsten, twijfels, onzekerheden en overtuigingen over mezelf, over hen, en over hoe ik de wereld zie. Dit heeft ruimte gemaakt voor hun uniekheid, hun emoties, hun andere perspectieven, en hun dromen, waardoor ze hun eigen weg kunnen vinden. Ik ondersteun ze hier en daar, ben er voor hen, zie en hoor ze, en probeer nabij te blijven, hoewel het de ene keer beter lukt dan de andere.
Ze zijn niet verantwoordelijk voor het kalmeren van mijn gemoed of voor het afleiden van mijn angsten. Zoals een wijze jonge vrouw mij ooit toevertrouwde: ‘Ik gedraag me maar beter zoals mijn vader dat wil, anders kan hij het niet aan.’
De kunst van verbinding
Met de jaren lukt het mij beter om mijn eigen angsten, twijfels, onzekerheden en beelden over mezelf, over hen en ook over hoe ik naar de wereld kijk en wat ik daarover geloof, in toom te houden en te reguleren. En daarmee ruimte te maken voor hun eigenheid, hun eigen emoties, hun anders zijn, hun beelden, wensen en dromen. En daarmee kunnen ze hun eigen pad plaveien. En geef ik zo nu en dan iets aan wat dat ondersteunt. Ik ben er, zie hen, hoor hen en poog daar nabij te blijven. Eerlijk is eerlijk; de ene keer lukt het beter dan de ander. Ik ben het me bewust.
Verantwoordelijkheid en Bewustwording
Wij volwassenen hebben de verantwoordelijkheid om te reflecteren op wat we doen en niet doen, waarom we dat doen of niet doen en ook hoe we het doen of niet doen. En ons gewaar te zijn welke impact dat heeft op de ander. En soms hebben we daar hulp bij nodig. Lopen we tegen onze blinde vlekken op en helpt het als een ander een ander perspectief aandraagt. Helemaal niets mis mee.
Nooit te laat voor herstel
Het is nooit te laat om de verbinding te herstellen. We blijven belangrijk voor onze kinderen, ook als we fouten maken en ons gedrag niet overbrengt wat we werkelijk voelen. We willen niet dat onze kinderen met het gevoel achterblijven dat ze er niet toe doen. Dit gebeurt vaak onbedoeld. Laten we ons dus bewust zijn van onze impact op de ontwikkeling van onze kinderen door bereid te zijn bewuster te worden.
