Over Barbara.
– Vertrouwen is geen naïeve aangelegenheid. Het is de overgave van hoofd, hart en lijf. Een innerlijk weten dat wat goed is, goed komt
– eerst jij
Doorgaan kan voelen als kracht.
Totdat het een manier wordt om niet te hoeven voelen
wat er ontbreekt.
Wat jij draagt is niet willekeurig. Het is ergens begonnen.
Waar het bij mij begon
Als kind vond ik troost in muziek. Piano spelen gaf me een gevoel van richting, iets wat houvast bood in een tijd die getekend was door verlies. De droom om pianist te worden, voelde als een belofte: als ik dit kan, dan komt het goed. Met dat geloof begon ik aan het conservatorium.
Al snel ontdekte ik dat de liefde voor muziek iets anders vroeg dan alleen discipline. In de eindeloze uren van studeren raakte ik soms het contact met mezelf kwijt. De techniek werd belangrijker dan de beleving. De klank was er nog, maar de ziel verdween langzaam uit de toetsen.
Wat me wél raakte, was het samenspel. De momenten waarop iets ontstond wat groter was dan ikzelf. Daar voelde ik verbinding, vrijheid, creativiteit. Toch bleef de spanning tussen verwachtingen en verlangen bestaan. Ik wilde voldoen, maar ook voelen. Ik wilde beheersen, maar ook loslaten.
Terugkijkend bracht die periode me geen carrière als concertpianist, maar iets waardevollers: inzicht in wat groei werkelijk vraagt. Doorzetten, ja, maar ook durven stoppen. Hard werken, maar ook leren vertrouwen.
Toen ik het conservatorium afrondde, liet ik een droom achter, maar vond ik ook een nieuw pad. De lessen over toewijding, vallen en opstaan bleken niet alleen over muziek te gaan, maar over het leven zelf. Wat ik daar leerde, vormt nog altijd de basis van mijn werk.
mijn vervolg
Na mijn tijd in de muziek volgde een andere roeping. In het spoor van mijn familiegeschiedenis vond ik mijn weg naar onderwijs en psychologie. Kennis en groei waren altijd mijn kompas. Wat begon bij de piano, werd later een diepere zoektocht naar de mens zelf.
Gaandeweg begon ik te begrijpen dat muziek voor mij ook een manier was om het alleen dragen vol te houden. Het gaf richting aan gevoelens die nog geen woorden hadden: eenzaamheid, verlies, onverwerkt verdriet. Het leek een passie. Het was óók een strategie. Dat besef maakte dat mijn aandacht zich verder verlegde, van uitdrukking naar begrip.
De overstap naar de jeugdzorg opende een nieuw hoofdstuk. In het werken met ouders en gezinnen zag ik hoe vroeg verantwoordelijkheid kan ontstaan, en hoe vanzelfsprekend het wordt om jezelf daarin op de achtergrond te plaatsen. Ik ontdekte hoe relaties en systemen mensen vormen en hoe helend het is wanneer patronen gezien mogen worden, zonder oordeel.
Mijn verdere opleidingen en ervaring gaven me taal en een fundament om dit werk te verdiepen. Ze leerden me kijken naar wat mensen dragen, individueel en in verbinding met anderen. Niet om het weg te nemen, maar om het samen te begrijpen.
Wat ik daar leerde, vormt nog altijd de ondergrond van mijn werk.
Mijn inspiratie
Wat mij altijd heeft geraakt, zijn mensen. Ontmoetingen waarin iemand even ophield met volhouden. Of momenten waarin ik mezelf herkende in wat de ander liet zien. Daar werd duidelijk wat verbinding betekent: elkaar echt tegenkomen.
In de loop der jaren zag ik hoe vanzelfsprekend het wordt om te dragen. Om door te gaan. Om verantwoordelijkheid te nemen, ook wanneer niemand vraagt of het nog gaat. Veel mensen die ik ontmoet zijn daar goed in geworden. Ze redden het. Ze houden het bij elkaar. Tot het ergens begint te wringen. Tot vermoeidheid zich aandient, of leegte, of het gevoel dat je jezelf onderweg bent kwijtgeraakt.
Mijn professionele pad en mijn persoonlijke leven liepen daarin steeds meer samen. Ouder worden, opvoeden, relaties aangaan, scheiden en opnieuw verbinden brachten mij telkens terug bij dezelfde vragen. Wat draag ik zelf. Wat houd ik vol. Wat doe ik alleen. En wat kost dat eigenlijk. Die ervaringen maakten me niet alleen persoonlijker, maar ook preciezer in mijn werk. Ik herken hoe lang iemand kan doorgaan zonder dat het zichtbaar is.
Langs mijn weg heb ik geleerd kijken naar mensen in hun verbanden. Naar relaties en families, naar wat daarin wordt doorgegeven en wat wordt vastgehouden. In het denken over systemen en hechting vond ik taal voor wat ik steeds opnieuw zag gebeuren: hoe loyaliteit kan binden, hoe liefde soms verstrikt raakt, en hoe veiligheid het verschil maakt tussen overleven en werkelijk leven.
Wat mij daarin blijft voeden, is de combinatie van kennis en levenservaring. Van wat ik leer en wat ik zelf tegenkom. Het herinnert me eraan dat doorgaan vaak ergens goed voor is geweest. En dat het tegelijk iets kan kosten. Dat verandering niet begint met harder werken, maar met herkennen wat je al zo lang alleen doet.
Dit is van binnenuit bekend terrein voor mij. Daarom werk ik zoals ik werk, vanuit herkenning en nabijheid.
Jouw volgende stap?
ontdek de mogelijkheden
Kies wat nu past
Er zijn verschillende manieren om hier verder te gaan. Je hoeft niet alles tegelijk. Kies één ingang. De rest mag later.
Je houdt jezelf in
Je merkt dat je jezelf aanpast om het contact goed te houden. Dat je vaker inslikt dan uitspreekt. Je weet wat je voelt maar je wil gedoe voorkomen.
Je bent sterk geworden in afstemmen, aanpassen en invoegen. En ergens voel je dat je daarin langzaam verder van jezelf af bent geraakt.
Je weet het niet meer
Er is iets weggevallen dat lange tijd vanzelfsprekend was. Sindsdien voelt alles anders. Je hoofd gaat door, maar van binnen is het stiller geworden.
Wat klopt en wat niet, dat voelt minder duidelijk dan voorheen. Je bent aan het herstellen, en zoekt houvast dat niet weer buiten jezelf ligt.
Je draagt teveel
Je bent degene die het overzicht houdt. Die regelt, opvangt, vooruitkijkt. Voor anderen lijkt het alsof je het prima doet.
Maar van binnen voel je vermoeidheid.Misschien leegte. En de vraag hoe lang je dit nog zo volhoudt zonder jezelf opnieuw opzij te zetten.
Ik herken jou van binnenuit.
Ik werk als professional met relaties en gezinnen. En ik ben ook een vrouw die heeft geleerd om door te gaan, verantwoordelijkheid te nemen, sterk te zijn en dingen te laten lukken. Dat heeft mij gevormd als mens en als professional.
Ik weet hoe dat eruitziet aan de buitenkant. En ik weet hoe het van binnen kan voelen wanneer je lang hebt gedragen zonder dat het werd gezien, wanneer je blijft functioneren terwijl iets in jou steeds stiller wordt.
In al die jaren heb ik gezien wat er kan gebeuren wanneer mensen hun kracht hebben ingezet om vol te houden en zichzelf onderweg uit het oog verliezen. Ik zag hoe patronen die ooit hielpen op den duur knellen. Ik zag dit keer op keer in relaties, in gezinnen, in breuken en in de stilte daartussen.
Daarom schrik ik niet van complexiteit. Jij hoeft hier niets uit te leggen of te bewijzen. Wat jij meebrengt herken ik.
- GZ Psycholoog 100%
- Systeemtherapeut 100%
- Emotional Focused Gezins- en Relatietherapeut 100%
- Lichaamsgericht psychotherapeut i.o. 100%
- Trainer/docent 100%
– Give & Care shop
